Historia Tatułaży
Słowo tatuaż pochodzi od tahitańskiego wyrazu tatu i oznacza "oznaczyć coś". Początki tatuażu
sięgają starożytnego Egiptu, czasu faraonów i piramid. Zostały odkryte obrazy ścienne z 2000
r pne świadczące o stosowaniu techniki tatuażu, jak i mumie egipskie noszące ślady
tatuażu.

W starożytnej Grecji tatuaż był stosowany do znakowania szpiegów, Rzymianie natomiast oznaczali
tatuażami niewolników i kryminalistów. Tatuaż miał również istotne znaczenie w rytuałach i
tradycji. Na Borneo kobiety nosiły tatuaż na przedramionach oznaczający ich indywidualne
umiejętności. Tatuaż wokół nadgarstków lub palcy miał odpędzać choroby. Tatuaż
symbolizował także przynależność do klanu lub społeczności. Saksoni na przykład często mieli
wytatuowany herb rodowy.

Tatuaż zniknął z kultury zachodniej, by zostać odkryty na nowo w 1691 roku, gdy żeglarz i
odkrywca William Dampher sprowadził do Londynu księcia Giolo, mocno wytatuowanego
Polinezyjczyka. W 1769 kapitan James Cook przywiózł innego Polinezyjczyka, Omaia. Żeglarze
biorący udział w ekspedycji Cooka nauczyli się techniki robienia tatuaży od lokalnych
plemion. W tym czasie również wyraz "tatuaż" na dobre zadomowił się w językach
europejskich. Sukces sztuki zdobiącej ciało Omaia spowodowało iż tatuaż stał się popularny na
mniejszą skalę wśród wyższych sfer.

Pierwsza maszynka elektryczna do tatuażu została opatentowana w Stanach Zjednoczonych w
1891 roku przez Samuela O'Reily. Dzięki niej tatuowanie stało się o wiele bardziej dostępne i
opłacalne dla mas. Do tej pory tatuowanie było powolnym i bolesnym procesem, wykonywanym
w całości ręcznie. Wśród plemion najczęstszą techniką było zwykłe nakłuwanie,
niektóre plemiona wprowadzały barwnik w zadrapania. W Polinezji i części Malezji, pigment był
wprowadzany pod skórę poprzez nakłuwanie za pomocą urządzenia przypominającego
miniaturowe grabie. W Japonii stosuje się igły przymocowane do drewnianego uchwytu. Dzięki temu
urządzeniu tatuowane są bardzo skomplikowane, wielokolorowe wzory, pokrywające często
większą cześć ciała. W Tunezji pigment jest czasem wcierany w nacięcia robione nożem,
niektóre plemiona indiańskie stosują do nakłuwania ciernie.

Gdy tatuaż zaczął być utożsamiany z żeglarzami i kryminalistami, wyższe sfery zaczęły się od niego
odchodzić. Na początku 20 wieku mocno wytatuowani ludzie, wcześniej podziwiani, stali się
eksponatami w cyrkach i na pokazach dziwolągów. Tatuaże stały się społecznie nieakceptowane i
zeszły do podziemia. Wizerunek tatuażu zaczął się poprawiać dopiero pod koniec lat 60, gdy gwiazdy, szczególnie muzyki, zaczęły je nosić.
W latach 80 i 90 tatuaż wyszedł z podziemia i zaczął być akceptowany jako część kultury.
Tatuażyści są teraz uznawani za artystów i cieszą się coraz większym szacunkiem, szczególnie
w stosunku do lat poprzednich.
Tatuaże są teraz bardziej przejawem mody niż zwykłym znamieniem. Można spotkać ludzi na całym
świecie, z różnych klas społecznych, posiadających tatuaż ukryty, lub w miejscach
widocznych. Tatuaż stał się artystyczną formą ekspresji.